Het CDA was in rep en roer omdat Ab Klink zijn verantwoordelijkheid nam en via een uitgebreide brief liet weten waarom hij niet langer als onderhandelaar bij de vorming van een nieuw kabinet betrokken wilde zijn. De brief heb ik via Twitter kunnen bemachtigen. Oordeel zelf in hoeverre Klink integer is en moed toont om niet met Wilders in gesprek te gaan.

7 inspirerende dagen
Gisteravond was ik aanwezig bij de kick-off meeting van #7di023. Voor de niet-twitteraars: Seven Days of Inspiration. De eerste week van maart 2011 is gereserveerd om aan de hand van thema's als Zorg, Onderwijs en Versimpelen in ten minste 12 steden in het land een upgrade van Nederland te laten plaatsvinden. Inspiratie daarvoor was het populaire YouTube-filmpje van de Dag dat Estland werd Opgeruimd.

Zet 30 mensen bij elkaar die goed van zin zijn en graag de handen uit de mouwen willen steken en er gaat iets bruisen. Ideeën borrelen op, gesprekken komen op gang, men wil geven en delen. Wat en hoe en met wie precies is niet duidelijk, het belangrijkste is er echter wel: de zin om erbij betrokken te zijn. Men wil door anderen geïnspireerd worden, gezamenlijk iets tot stand brengen uit maatschappelijke betrokkenheid.

Abstract vs concreet
Een van de aanwezigen vestigde de aandacht op de 'zin' van het initiatief door te wijzen op het 'moeten stimuleren van het nemen van je eigen verantwoordelijkheid'. Mijn nekharen gaan overeind staan als ik zulke uitspraken hoor. Net als die van andere mensen trouwens (wat een energie, al die overeind komende haren...), begreep ik al snel. Waar zit 'm dat nou in, die aversie tegen zulke grote betekenissen?

Stimuleren is een vreemd woord. Het is een abstract begrip in deze context, want er is geen concrete handeling aan verbonden. Concreet stimuleren roept beelden op van masserende handen die de darmwerking op gang brengen. Maar hoe ga je mensen stimuleren om ergens aan mee te doen zonder ze een worst voor te houden van geld of goederen als dank? In combinatie met het woord "moeten" roept het eerder weerzin op dan bereidwilligheid.

"Je eigen verantwoordelijkheid nemen" doet een appel op je geweten en op het feit dat je een mens bent. Je neemt niks, want verantwoordelijkheid kun je alleen benoemen, niet vastpakken. Je kunt aan een ander uitleggen dat je je verantwoordelijkheid neemt, maar je kunt het niet laten zien zonder woorden. Want het is een rekbaar begrip vanwege de abstractie. Wat ik onder verantwoordelijkheid versta is iets heel anders dan wat jij daaronder verstaat.

Woordkeuze
Een andere aanwezige corrigeerde de woordkeuze door te wijzen op dat 'het niet in de juiste woorden werd gezegd' maar dat de bedoeling wel duidelijk was. The road to hell is paved with good intentions - en verkeerde woorden. Door een verkeerde woordkeuze ontstaat miscommunicatie. In dit geval duwde de spreker de verantwoordelijkheid door ieders strot. Terwijl men die verantwoordelijkheid allang heeft getoond simpelweg door aanwezig te zijn.

Wil je mensen zo ver krijgen dat ze uit zichzelf een bijdrage gaan leveren, geïnspireerd raken, dan moet je een appel doen op hun intrinsieke motivatie. Niet door te zeggen dat je verantwoordelijk bent voor jezelf (duh!), maar door iemand de kans te geven vragen te stellen, mee te denken, de ruimte te geven het onderwerp te omarmen en er een eigen invulling aan te geven. Zoals Martijn Aslander in het filmpje op de website van "7di" doet.

Het zou mooi zijn als Ab Klink ook een bijdrage gaat leveren aan die zeven dagen; een goed voorbeeld van geïnspireerd zijn doet goed volgen.

Probleem: de brief krijg ik niet in mijn documenten op de webserver geplaatst. Ik probeer het probleem zo snel mogelijk op te lossen!

Naam:
E-mail:
URL:
Reactie:
Controle: