Twee weken geleden stond ik in een voormalige werkplaats samen met neef Thomas en diens moeder. Neef Thomas zit gedeeltelijk in de Wajong, omdat hij een verstandelijke beperking heeft. Twee dagen in de week werkt hij in het die dag geopende activiteitencentrum Schreuderhuizen. Hij vilt wol en maakt er tasjes en toiletetuis van, beplakt plastic schalen met papier maché en beschildert en versiert de zo verkregen tasjes en schalen.
Thomas is mijn lievelingsneef, omdat hij een enorm taalgevoel heeft en met woorden speelt. Zijn humor begrijp ik ook meteen en is nooit flauw.

Hij leidde zijn familie rond door het gebouw, een vroeger bedrijfsgebouw dat compleet is verbouwd en van andere kleuren is voorzien. Beneden was een winkeltje waar ze de handvaardigheid verkochten. Onze portemonnees hebben dat geweten. Ik heb zelfs een schilderij gekocht van ene John, die een enorme productie schijnt te hebben. Ze kunnen die dingen aan de straatstenen niet kwijt, leek het.

Ontroerend was het enthousiasme en de moeite die Thomas deed om ons contact te laten maken met zijn begeleiders en collega’s. Hij heeft het pand verschillende malen doorkruist en begeleiders gevraagd om tussen de tientallen familieleden en begeleiders de kunstenaar zelf te vinden, omdat ik wilde kennismaken. John vond vooral de aandacht leuk en wilde liever een liedje zingen. Mijn ‘recensie’ van zijn schilderij geloofde hij wel, hij wilde gewoon als zanger ontdekt worden.

Opvallend vond ik het contrast tussen deze onbeschaamde mens, die veel moeite deed in het centrum van de aandacht te staan, alle ogen op Kwatta, en mijn neef, voor wie het al een overwinning is mij toe te staan hem een zoen te geven. Hij vindt het moeilijk je aan te kijken. Ik denk altijd omdat hij je ‘leest’ via je ogen. Vandaar de moeite die hij zich getroostte om de aandacht van hemzelf af te leiden naar anderen, naar zijn nieuwe flitsende schoenen of de gifgroene kleur in de wc.

Toen ik Thomas zo bezig zag in zijn omgeving voelde ik mijn respect voor hem stijgen. Want ik zag hier een staaltje van écht contact leggen, van innerlijke mens tot mens, de chemie, de klik, en de moeite die het een individu kost om dat contact voor elkaar te brengen.

Dát versta ik onder communiceren en contact maken. Niet praten om de tijd te doden, omdat het van je verwacht wordt of om je verlegenheid achter te verstoppen, maar taal gebruiken om het contact dat je al hebt gemaakt te bevestigen. Geen zouteloze dooddoeners en platitudes uitwisselen, maar je gedachten hardop durven zeggen.

Wat is communicatie voor jou?

Naam:
E-mail:
URL:
Reactie:
Controle: