De hulpverlening is gebeld en via internet ingeschakeld, helaas nog geen concrete resultaten. Maar gisteren hebben twee van mijn zussen en ik het huisje van mijn broer volledig overhoop gehaald om het te ontdoen van alcohol- en rookluchtjes en alle aangekoekte rookaanslag weg te poetsen.

Blijkbaar gebeurt zoiets niet vaak in die omgeving: de halve buurt kwam kijken naar die bedrijvigheid. Misschien waren ze wel op zoek naar een camera... En de jongetjes die normaliter mijn broer helemaal niet serieus nemen, lieten zich gewillig door m'n zus wegjagen.

Naast de badkamer he-le-maal in de Cif te hebben gezet en vervolgens schoongespoten, kon ik nu weer in de spiegelende tegeltjes naar m'n kapsel kijken. De blinkende ruiten door het hele huis deden ieder van ons naar de zonnebril grijpen. Broerlief was helemaal overdonderd en moest regelmatig even bijkomen op een stoel.

De andere kant van familietaal is, dat je precies weet wat je broer of zus bedoelt met een bepaalde uitspraak of een grap. Iets erachter zoeken hoeft niet meer, je spreekt elkaars taal en bepaald woordgebruik werkt ALTIJD op de lachspieren. Dus als één van hen plotseling andere taal gebruikt, dan valt er wél een hoop uit te leggen, want dan val je uit je rol, in hun ogen. 

Iedereen groeit dus op met een bepaald jargon, dat van je eigen familie. Om gelukkig te worden in de liefde, zou je dan iemand moeten vinden die dezelfde taal spreekt? 

Naam:
E-mail:
URL:
Reactie:
Controle: