Hoe meer netwerkbijeenkomsten ik bijwoon, hoe vaker ik mij erger aan de betweters. Ben ik een ervaring aan het vertellen, bijvoorbeeld over de aanleiding van mijn besluit om voor mezelf te beginnen, dan neemt een gesprekspartner binnen de kortste keren mijn verhaal van me over. Zij/hij gaat dan aan de andere aanwezigen staan uitleggen dat zij/hij dat ook zo heeft meegemaakt “en daarom heb ik een eigen visie ontwikkeld op hoe je meer geld kunt verdienen met…”

Ja, dat is toch normaal, hoor ik jullie denken, zo gaat dat tijdens het netwerken. Helaas wel ja, dat is de dagelijkse praktijk geworden. Iedereen neemt maar te pas en te onpas een gesprek of een verhaal over, uit gedrevenheid om zichzelf aan de man te brengen. Personal branding is het toverwoord. Jezelf profileren met je werk, je ideeën, je hulpvaardigheid, je streven naar duurzaamheid, je creatieve inslag. Alles draait om het individu, om de individuele beleving en ervaring, je persoonlijke aanpak. Iedereen is ondernemer of wordt ertoe aangezet ondernemend te zijn.

Sociale media zoals Twitter (betweeter) en weblogs versterken die trend. Ook praatprogramma’s als DWDD/DZDD met items van maximaal vijf minuten en iedere dag een nieuw ontdekte band, of kletskwartiertjes met zakelijke items op RTL-Z, geven de kijkers het gevoel ‘dat zij ook zichzelf moeten laten zien’.

Maar hebben al die individuen ook nog wat te vertellen? Is het interessant om te lezen hoe iemand ’s ochtends opstaat of welk filmpje iemand op YouTube heeft gespot? Is het leuk om te lezen hoe de een na de ander de mogelijkheden van internetmarketing ontdekt en naar zijn/haar hand zet? “Alles is marketing tegenwoordig, toch?” is de vergoelijking daarvoor. Maar waarom zou ik eerst ellenlange teksten lezen over de 1001 manieren om meer geld te verdienen met minder doen, om vervolgens na doorklikken te ontdekken dat één enkel ideetje mij geld oplevert als ik me maar aansluit bij een groep hebzuchtige mensen?!

Naarmate ik steeds vaker mensen tegenkom die mij gaan vertellen hoe ik mijn werk moet doen, schiet ik ook steeds sneller en makkelijker in de weerstand en wil ik al helemáál niet meer luisteren naar wat die ander te vertellen heeft. Precies het gedrag dus wat ik die anderen verwijt, ja! Ik sluit me ervoor af want die ander stelt zich boven mij. Hij/zij weet het beter. Terwijl ik alleen maar hoor dat die persoon heel hard schreeuwt om maar niet te hoeven luisteren. Naar mijn verhaal, waarin ik juist wil uitleggen hoe je door kwaliteit te bieden bijna vanzelf aan ‘personal branding’ doet. Waarvoor ik dus niet over mezelf en mijn gesprekspartner heen hoef te ‘schreeuwen’.

Die ouwe hippiegoeroe Leary wist het al eind jaren zestig, de periode waarin hij zijn ‘Roos’ ontwikkelde. Met de Roos van Leary in je achterhoofd kun je heel snel bepalen of iemand een echt interessant verhaal vertelt of alleen maar bezig is niet naar jou te hoeven luisteren. In het artikel dat mijn broer en ik schreven voor it-servicemanagers leggen we haarfijn uit hoe jouw gedrag het gedrag van je gesprekspartner oproept en hoe je dat kunt sturen naar een gelijkwaardige interactie.


Marketing volgens Leary, een nieuw concept?!

Naam:
E-mail:
URL:
Reactie:
Controle: