http://www.detekstschrijver.nl/ Creatieve dienstverlening voor professionele teksten in onderwijs, ICT-sector en bedrijfsleven door redactie, advies en samenwerking http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=536 Soms krijg je mailtjes op een toon waardoor je je meteen aangevallen voelt. Je begrijpt niet dat die mensen niet begrijpen dat jij... En hoe reageer je als je je aangevallen voelt? Je verstijft en hoopt dat het snel en vanzelf weer ophoudt. Of je vlucht ervoor weg en denkt dat negeren helpt om nooit meer iets over het onderwerp te horen. Of je vecht terug en laat je vervolgens door je emoties misleiden.Iedereen heeft één (of meer) van deze standaardreacties in zijn fysiek opgeslagen. Dat is gewoon onderdeel van je hardware, je reflexen, je instinct. Je kunt ze niet tegenhouden dat ze worden opgewekt, maar je kunt wél tegenhouden dat je die emoties laat zien. Wij zijn met intelligentie behept en onze hersenen helpen ons ons gedrag te doorzien. We kunnen afstand nemen van onszelf. Gedrag dat je van je hond of kat niet hoeft te verwachten.Afstand leren nemenDie bewustwording en het vermogen om afstand te nemen ontwikkel je als je volwassen wordt. Steeds weer zul je voor een situatie komen te staan, dat je jezelf moet dwingen om erbij stil te staan hoe je het beste kunt omgaan met die situatie. Mijn ervaring is dat het gaat om personen die hun ongenoegen, onvrede of onvermogen op jou projecteren en je daarmee dwingen te reageren. Ze zetten je als het ware met je rug tegen de muur.Nu kun je ervoor kiezen om tegen die muur te blijven staan, uit angst ertegen vastgeplakt. Want stel je voor dat je laat zien wat je werkelijk voelt... Iemand zou jou zomaar onaardig kunnen vinden omdat jij je emoties laat zien. En als je voor jezelf werkt is de klant koning, dus moet je steeds doen of alles koek-en-ei is. Die neplachjes haal je er zo tussenuit trouwens. Luister naar je intuïtie als je je wat unheimisch begint te voelen tijdens een gesprek met een opdrachtgever...Vroeger en nuIk reageerde vroeger altijd vanuit de verdediging. Al jong heb ik leren vechten voor mijn bestaan(srecht) en die houding leer ik maar moeilijk af. Mijn natuurlijke reactie is terugvechten vanuit die slachtofferrol. "Mij is onrecht aangedaan en ik begrijp niet wat ik nou verkeerd doe, dus leg het me maar uit." En ondertussen steeds meer een hekel gaan krijgen aan die persoon.Inmiddels weet ik dat die uitleg alleen maar leidt tot meer zout in de wonde, dus noodgedwongen moest ik op het spel gaan anticiperen. Dat gegeven dat anderen hun onvermogen op jou projecteren heb ik sindsdien zo ontzettend vaak meegemaakt. Eerst tijdens mijn opleiding Omgangskunde, toen ik moest laten zien dat ik in staat ben om over die weerstanden te communiceren met leerlingen (metacommunicatie). En daarna tijdens mijn werk, in de omgang met collega's en leidinggevenden.Omgaan met wat de moeite waard isAls zelfstandig professional kom ik erg veel mensen tegen, die dit spel niet kennen en zich nog steeds door anderen laten sturen in hun emoties. Ik doe dat niet meer, ik ben me heel bewust geworden van de emoties van anderen. De energie die het me kost om via feedback aan die mensen met een projectielamp duidelijk te maken dat ze projecteren, die stop ik liever in mijn werk! Het onbegrip dat mensen tonen voor mijn feedback is te vermoeiend om me iedere keer weer op te storten. Men huurt mij in om bepaald werk te doen en dat doe ik naar mijn beste kunnen. Heeft men inhoudelijke feedback op mijn werk, dan luister ik daar geduldig naar en pak mee wat ik ervan kan leren. Alle toespelingen op mijn onvermogen, mijn houding of mijn persoon leg ik naast me neer. Die zijn meestal niet relevant en ze brengen doorgaans ook mijn opdracht niet in gevaar. Ik steek wél energie in mensen die mij weten te inspireren. Die laten zien dat ze net als ik bewust omgaan met hun collega's en medewerkers en ervoor uit durven komen dat ze nog wat te leren hebben. In de afgelopen drie maanden heb ik samengewerkt met andere webredacteuren bij de ABN AMRO en die collegialiteit en bereidheid naar elkaars feedback te luisteren, daar krijg ik inspiratie van! http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=536 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=535 Als webredacteur bij een grote bank is het belangrijk dat ik helemaal ben ondergedompeld in de huisstijl zoals men die met elkaar heeft afgesproken. Voordat zo'n bank haar communicatieaanpak vernieuwt, is er heel wat water onder de brug doorgestroomd.Ik juich hun visie en aanpak toe. Ik krijg niet alleen veel lof voor mijn werkzaamheden. Het is heel prettig om af en toe met collega's discussies te hebben over schrijven en taal en dat er dan net zulke mensen als ik rondlopen. Dus is het fijn om in een andere stijl te leren schrijven. Daar doe ik dan later weer mijn voordeel mee, met dat hele klantgerichte formuleren. Zo'n gefocuste houding zie je duidelijk niet overal. Via Facebook las ik het bericht dat het bureau Hendrikx van der Spek de rubriek 'Brief van de Week' onderhoudt. Zij fileren daarin een brief van bijvoorbeeld een officiële instantie, die dan ongenadig geanalyseerd wordt op taalgebruik, stijl, woordbegrip en dergelijke. Je hoeft geen doorwrochten kennis van de taal te hebben om te zien wat er mis is aan die brieven.Als ik het maar begrijpDoet me denken aan dat ik mijn leerlingen een brief (deze ontving ik per e-mail; kun je dat nog een brief noemen?) heb laten corrigeren op taal, opbouw, grammatica enzovoorts. Zij moesten de taalfouten eruit halen en daarna herschrijven. Dat laatste bleek teveel gevraagd. Hun reactie was: "Ik begrijp toch wat er wordt bedoeld?"En dat is ook de reactie die de meeste mensen hebben als ze ergens een taalfout zien staan. Zodra je de boodschap begrijpt, dan is het toch goed? Lange tijd begreep ik deze ontkenning niet. Totdat ik door die lessen anders ging luisteren naar de opmerkingen in de groepen. En wat blijkt?Mensen willen niet gewezen worden op die fouten, want dan pas worden ze geconfronteerd met hun eigen onzekerheid over hun spellingsvaardigheid of grammaticakennis! Sommigen weten natuurlijk dat ze veel fouten maken, maar vinden blijkbaar dat de aanval de beste verdediging is. Zodra ik zeg dat ik Nederlandse taalles geef, voelen mensen zich ongemakkelijk als ze mij iets willen laten lezen. Ze zeggen altijd: "Ja, dit is nog maar een kladje hoor"of "Ik had niet zoveel tijd om het helemaal uit te schrijven" of "Hij moet nog door de spellingscheck" of "Van dat hele zinsontleding vroeger heb ik nu nog nachtmerries".Ik voel me geen taalpurist, ook al zeggen anderen dat dan weer wel over mij. Ik heb gewoon een heel sterk taalgevoel ontwikkeld, zodat ik meteen zie of hoor dat er iets in een zin niet klopt. Voor schrijffouten heb ik een zesde zintuig ontwikkeld.Die afstandelijke en verontschuldigende houding bepaalt mede hoe mensen over het algemeen tegen de Nederlandse taal aankijken: smoesjes verzinnen, je verschuilen achter 'als je maar begrijpt wat ik bedoel', vergoeilijken van domme fouten. Terwijl het heel simpel is om jezelf te corrigeren: het internet staat vol met hulpmiddelen met uitleg over taal en spelling. Weet voor wie je schrijftMijn criterium voor de perfecte tekst is niet 'geen schrijf- of taalfouten', maar 'precies de juiste woorden gebruiken om over te brengen wat je bedoeling is'. Niet te veel en niet te weinig woorden, instructie waar het wordt gevraagd, humor om onnodige spanningen te voorkomen, vrijheid van formuleren over branches heen. Beetje beeldspraak, wat dichterlijke vrijheid hier en daar, niet te rigide. Zo'n bank schrijft voor een algemeen Nederlands publiek. Iedereen moet kunnen begrijpen wat er staat of waar ze toelichting kunnen vinden. Dat is nog helemaal niet zo makkelijk. De webredacteuren met wie ik mag samenwerken, hebben daar een goede modus voor gevonden. Petje af dus. Handige links het Groene Boekje Jezelf oefenen bij Juf Melis Uitleg over zakelijke brieven http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=535 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=534 Omdat ik nu voor een interim-klus op een webredactie werk, sta ik natuurlijk ook op de maillijst van webredacteuren. En men doet er veel aan om de webredacteuren van leuke, spannende, actuele ontwikkelingen op de hoogte te houden. Vandaag kwam het verzoek langs om mee te doen aan de taalfoutenverkiezing van Copytijger. Omdat ik al vaak met het idee heb gespeeld ook zo'n rubriek te starten maar ervan afzag vanwege de bergen werk die dat met zich mee zou brengen omdat er zo veel  staatjes van slechte kennis van de Nederlandse taal op het internet te vinden zijn, vermeld ik deze verkiezing en de website nu maar even hier. Overigens heb ik gestemd voor 'tot op het bod', omdat het zo'n mooie dubbelzinnige schrijffout is. http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=534 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=533 Ook al doe ik niet moeilijk als iemand mij eens na kantooruren belt of mailt, sommige zaken houd ik liever privé. Als het om mijn familie gaat bijvoorbeeld. Mijn moeder is al een tijdje flink ziek. Bovendien is ze oud en weten we dat ze er niet zoveel zin meer in heeft. Sinds 5 maart jl. houd ik bij welke herinneringen ik aan haar heb en wat er allemaal door mij heen gaat tijdens haar ziekteproces. Wil je dat lezen, dan ben je welkom op http://barbaraphilipsen.wordpress.com. En ik moedig je aan om te reageren. Misschien heb jij ook een vader of moeder of familielid die in zo'n zwaar ziekteproces zit en wil je je ervaringen delen. Ten slotte kunnen we er allemaal mee te maken krijgen. Nieuwe blogpostings op deze site kun je dan ook even niet verwachten. Daarvoor ben ik nu te druk met mijzelf en mijn familie bezig. Sorry... http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=533 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=532 Omdat het internet laagdrempelig, makkelijk toegankelijk en vooral geduldig is, voelen veel mensen zich uitgedaagd ook de sprong te wagen om een blog te starten of artikelen over hun expertise te schrijven. Voor alle niet-professionele schrijvers heb ik een verzameling gemaakt van websites met tips hoe je omgaat met: - schrijfangst (vroeger heette dit: angst voor het witte vel), writers block en excuses - tekstsoorten (communicatiemiddelen) - vertelperspectief en aanspreken van de doelgroep - taaltechniek (actieve of passieve zinnen, grammaticale vraagstukken, spelling- en taalvaardigheid)   Maar is dat dan geen concurrentie voor mij, hoor ik de meelevende lezer vragen. Nee, want ik heb inmiddels geleerd dat ik mijn schrijfvaardigheid en kennis daarover gewoon vrijelijk kan delen. Men wil mij inhuren om wie ik ben, niet alleen omdat ik teksten kan schrijven. Neemt niet weg dat ik natuurlijk altijd ter beschikking sta om ingehuurd te worden voor het uitvoeren van al die tips & tricks… Schrijfangst Zes tips om om te leren gaan met schrijfangst, op Schrijvenonline.nl Acht oefeningen tegen een writers block, ook op Schrijvenonline.nl Schrijf je vooral voor blogs en vraag je je af hoe je toch iedere keer weer de juiste invalshoek krijgt? Volg dan eens #blogpraat op Twitter, iedere maandagavond tussen 20.00 en 21.00 uur. Wil je meer weten over waar schrijfangst vandaan komt, dan heeft de Universiteit Leiden voor studenten bruikbare uitleg opgesteld. Logisch, want studenten moeten veel schrijven... Er is over dit onderwerp zelfs een boek geschreven, "Minder opzien tegen schrijven" van Theo Ijzermans en Johannes de Geus. Je moet dan wel echt willen weten wat er psychisch allemaal aan de hand kan zijn. Je kunt het online bestellen bij Managementboek.nl. Communicatiemiddelen Op de site van leren.nl, waar je overigens ook over andere vaardighefen heel veel praktische adviezen vindt, staat een lijst met 100+ communicatiemiddelen. Handig om te weten: als je via Google zoekt op de halve vraag 'hoe schrijf ik' (zonder aanhalingstekens), dan krijg je veel bruikbare links. Zoek ook op Hoedoe.nl en Carrièretijger.nl naar bruikbare tips. Beide sites, net als die van leren.nl, worden door bloggers bijgehouden en vormen daarmee een soort wiki. Het beste advies dat ik je kan geven is: schaf het boek "Professioneel communiceren" van Jansen/Steehouder/Gijsen aan. Het biedt het meest complete inzicht in het schrijven van communicatiemiddelen met tips, richtlijnen voorbeelden. 't Is duur ja, maar dan heb je wel een naslagwerk waar je heel lang mee toe kunt! Schrijven voor de lezer De site Verhaallijnen biedt je houvast bij het uitwerken van je tekst. Abonneer je via RSS, krijg je regelmatig alle ondersteuning in je mailbox. Op deze site kun je je ook abonneren op mijn RSS-feeds. Zodra mijn nieuwe personal branding-website barbaraphilipsen.nl online is, zal ik op deze plek alleen nog bloggen over schrijven, taal en (taal-)techniek. Ben je een onervaren schrijver, lees dan eens het stappenplan op de site van leren.nl. Dit is een verantwoorde werkwijze, ondersteunt door de CCC-model-controle van Renkema. Het leukste boekje over schrijven als onderdeel van een communicatieplan met duidelijke voorbeelden vind ik "Essentie van communicatie - Boeien, binden, verrassen, verleiden" van W. Michels. Het wordt ook door studenten communicatiemanagement gebruikt, weet ik uit betrouwbare bron. Taaltechniek Dé site (en de enige juiste!) om je spelling en grammatica te checken: het Groene Boekje en de leidraad met aanwijzingen.  Het Groene Boekje online wordt onderhouden door Taalunieversum voor alle Nederlandse taalgebruikers in de wereld. Sinds 1985 heeft Genootschap Onze Taal een Taaladviesdienst. Op de site kun je vragen stellen maar ook FAQ's vinden. Wil je je eigen spel- en schrijfvaardigheid oefenen (oefening baart kunst)? Maak dan een account aan op Beter spellen. Ook hele gedetailleerde taalkennis is op het internet te vinden, bijvoorbeeld over aaneenschrijven of niet, een direct gevolg van de vele van oorsprong Engelse woorden in het Nederlands. De site van de lezers van Tekstblad met veel verwijzingen naar andere taalsites. De vereniging Tekstnet biedt ook veel informatie over het schrijven van teksten door professionals. Taaladviseur Eric Tiggeler brengt regelmatig nieuwe titels uit en is columnist van Tekstblad. http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=532 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=529 De laatste paar maanden heb ik veel minder behoefte om mijzelf via de sociale media te manifesteren. Een enkele keer heb ik nog wel eens een dialoog met mensen over een interessant onderwerp, zo eentje waarvan je kunt stellen: actie + reactie = interactie. Maar meestal blijft het bij zenden en wachten op ontvangen. Ik denk er dus al een tijdje over om maar helemaal te stoppen met Twitter, Facebook, Foursquare en noem ze maar op.    Want waarom was ik er ook alweer ooit mee begonnen? Met Hyves en Twitter begon ik, als experiment, om eens te kijken of het iets voor me was. Hyves had de verkeerde doelgroep, daar was ik na een jaar wel van genezen. Hoe dol ik ook ben op mijn neefjes en nichtjes en hun vriendjes en vriendinnetjes, hun geneuzel vond ik niet bijster interessant.   Twitter echter was veel interessanter, want daarin schrijf je alleen maar. Je kunt het medium ook wel eens gebruiken om een foto of filmpje onder de aandacht te brengen. Maar de hoofdmoot is die maximaal 140 tekens waarin je 'het' allemaal moet zeggen. En dat was precies wat bij me past: kort en krachtig en kernachtig, met veel humor en taalgrapjes.   Ik hoorde over Facebook, werd uitgenodigd voor Google Wave & Buzz en vond nog veel meer platforms waarop je met anderen in 'gesprek' kunt gaan. Dus heb ik bij vele toepassingen een account aangemaakt of ingelogd via een andere app om ermee te experimenteren. (LinkedIn laat ik trouwens buiten beschouwing, dat gebruik ik sinds 2004 puur zakelijk.)   Maar nu, op de tweede dag van het nieuwe jaar, zet ik weer ernstige twijfels bij het gebruik van al die tools. En zoals dat altijd gaat, las ik in een tweet over het voornemen om minder te twitteren. Toeval bestaat niet, het was een signaal. Ik volgde de link en kwam via Jeroen Mirck bij Dutchproblogger terecht. Ernst-Jan legt zeer duidelijk en gefundeerd uit waarom hij stopte met de sociale media op zijn telefoon en andere nog maar sporadisch gebruikt.   Een goed voorbeeld doet goed volgen. Facebook heb ik gedeactiveerd en van de iPad en iPhone af gehaald. Google+ gebruik ik alleen om informatie te volgen, verder niet. Twitter heb ik ook van de iPhone af gehaald, net als Foursquare en nog wat andere onduidelijke platforms. Mijn Facebook-account verwijder ik binnenkort.   Er is nog een andere reden: ik ben zo vreselijk aanwezig met mijn eigen naam op het internet, dat de hoeveelheid spam die ik krijg me begint te storen. Heel veel uit Rusland. Zelfs op dit weblog krijg ik reacties van Russische spammachines. Ik ervaar dit als ongewenst. Natuurlijk verwijder ik ze meteen, maar toch.    In plaats van een voornemen en plannen maak ik mijn plan concreet. Ik ga niet minder communiceren, integendeel. Ik ga weer communiceren zoals dat het beste bij mij past :-) http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=529 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=524 Onlangs zag ik Midnight in Paris van Woody Allen. De hoofdpersoon Owen Wilson heeft een hang naar de jaren twintig van de vorige eeuw, toen Gertrude Stein kunstenaars om zich heen verzamelde en Picasso nog moest ontdekken wat het kubisme is. Hij belandt toevallig in die periode en kijkt zijn ogen uit, bijvoorbeeld als hij ontdekt dat Hemingway écht een vechtersbaas was en Zelda Scott Fitzgerald een hysterica. Het centrale thema in deze film is dat het verlangen naar opgroeien in een vorige generatie vooral romantische zielen aantrekt die willen ontsnappen uit de harde werkelijkheid.Eigenlijk gaat deze film over hetzelfde onderwerp als het boek Zo X! van Marjolein Risseeuw. Met vier generaties als leidraad probeert ze de huidige generatie X een steuntje in de rug te geven op weg naar authentiek leiderschap. Zij analyseert de generatieverschillen én de overeenkomsten om hoogopgeleide werknemers in onze huidige tijd van de verworvenheden van vier generaties te laten profiteren. In de inleiding legt ze uit dat ze een 'nieuwe blik op leiderschap in organisaties' geeft. Niet nieuwIk struikel over het woordje 'nieuwe'. Niemand is 100% objectief, alle meningen en visies zijn gekleurd. Je kunt niet als een lid van generatie X zeggen dat jouw visie nieuw is, omdat je net als je generatiegenoten een product bent van de waarden en normen, schoolstructuur, opvoedpraktijk en samenstelling van de samenleving als jonge mensen dat nu zijn van hún generatie. Het bijvoeglijk naamwoord 'nieuw' is een waardeoordeel, waarmee je jezelf een meerwaarde toedicht. Of iets nieuw is kun je helaas niet zelf bepalen, dat doen de mensen die je boek lezen. "Ik geef inzicht in de kenmerken van vier generaties en leg uit welke aanvullende kwaliteiten leiders zullen moeten inzetten om doeltreffend leiding te kunnen geven aan elke generatie." In deze zin vind ik het woord 'aanvullend' tekenend voor haar uitgangspositie. Want in dat woord zit verscholen dat de huidige leiders onvoldoende kwaliteiten bezitten. Ze zullen er dus bij moeten leren. Maar wat moeten ze er dan bij leren? Wie bepaalt van hun 'leider' welke kwaliteit wel goed is en welke niet? Wat ik juist zo mooi vind van de huidige tijd is dat verschillen tussen generaties wegvallen, omdat men veel meer gericht is op individuele kwaliteiten die in een bepaalde periode voor een bepaald soort verandering nodig zijn. Ik stel me zo voor dat, nadat die verandering is doorgevoerd en de tijdelijke leider naar tevredenheid van medewerkers en zichzelf die fase afsluit, een ander soort leider diens plaats inneemt. Want er is een andere cultuur, mentaliteit, bedrijfsorganisatie die vraagt om een andere benadering. Gelijkwaardig"Voor het eerst zijn vier verschillende generaties werkzaam in organisaties" lees je op de flaptekst. Dat is flauwekul. Hoezo voor het eerst? Toen ambachtslieden zich in het verleden in gilden organiseerden, waren er wel vijf of zes generaties tegelijk aan het werk binnen één systeem. Het Wetje van Van Houten is bedacht om een eind te maken aan kinderarbeid aan het begin van de vorige eeuw. Kijk je naar andere werelddelen, dan is het normaal als kinderen meehelpen om in het levensonderhoud van de hele familie te voorzien.Eigenlijk is het in onze huidige tijd zo, dat voor het eerst vier generaties op gelijk niveau werkzaam zijn. En dat ze op gelijk niveau met elkaar samenwerken, maakt dat ze op een andere manier met elkaar moeten samenwerken. Er is nauwelijks nog verschil in onze tijd van individualisering tussen verschillende klassen. Hooguit tussen topsalaris-met- bonus en een salaris zonder. Kinderen mogen pas meedoen als ze niet meer leerplichtig zijn, vanaf je 62e wordt je als werknemer niet meer echt serieus genomen. Dus alles tussen de 16 en de 62 werkt met elkaar op gelijke voet samen.Rol generatie XDe titel van het boek ontleent Risseeuw aan het gegeven dat de generatie X, die van na de babyboom en die waarvan zij zelf deel uitmaakt, de andere generaties aan elkaar verbindt. De term die daarbij hoort is 'authentiek leiderschap'. Je authentieke kern wordt omgeven door emotionele, fysieke, spirituele en mentale competenties. Een authentieke leider die wat 'rijper' is en emotioneel beter uitgebalanceerd, kan zorgen voor harmonie en rust in een organisatie. Dan worden er nieuwe kansen gecreëerd en ontstaat er kracht en hoop in de organisatie. Makkelijk gezegd, heerlijk vaag.Want hoe doet een leider dat precies? En is er verschil tussen een leider en een manager?Op die vraag krijg ik antwoord via de ervaringen van mensen in een bepaalde positie. Zo krijgt Jeroen op p. 87 een mooie directiepositie aangeboden, die precies is wat hij wil. Maar na een maand gesprekken bedankt Jeroen ervoor, omdat hij zich er niet lekker bij voelt. Hij gaat eerst op zoek naar de kracht in zichzelf. Het idee om dergelijke persoonlijkheidsschetsen in een kader aan te brengen zou haar visie een concreter onderstreping moeten geven. Het is alleen jammer dat de geschetste portretten zo weinig tot de verbeelding spreken. De personen blijven eendimensionaal. Want wat voor gesprekken heeft die Jeroen dan gevoerd en met wie?Het boek biedt mijns inziens wel een waardevolle visie, maar ik vind het te zweverig uitgewerkt. Laat die Jeroen tot leven komen door meer over de persoon zelf te vertellen. Gebruik de ervaringen van slechts twee of drie mensen door het hele boek heen en laat hun ontwikkeling zien in die voorbeelden hoe zij tot authentiek leiderschap zijn gekomen. De vage voorbeelden maken dat ik het boek moet doorworstelen. Ik mis die diepere laag en betekenis die je uit de échte dagelijkse praktijk kunt halen. Terwijl het op zich een leuke benadering is. Misschien in deel twee?Bron: Zo X!, Hoe de nieuwe leiders talenten in organisaties verbinden - Marjolein Risseeuw; Scriptum Management 2011 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=524 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=522 Op de website van Sanne Roemen, die ik heb leren kennen hier in Haarlem als een integer, betrokken en oprecht spreker over sociale ontwikkelingen en innovativiteit, staat een interessante correspondentie over de Occupy-beweging. Daar hoef ik verder niets aan toe te voegen. Ik hoop dat er meer mensen reageren op haar blog en op de reacties. Laat er een 'smart swarm' van vernieuwende meningen en proactieve mensen ontstaan, waar onze voorvaderen van vorige omwentelingen (Bataafse, Franse, Russische revolutie) nog een puntje aan kunnen zuigen. En lees ook de kritisch-beschouwende column van Bas Heijne in het NRC over Occupy. Dan heb je voldoende voer voor een realistische afweging wat jouw opdracht is... Trouwens: de NRC blijft interessante artikelen verzamelen over Occupy. In deze legt Steven de Jong uit hoe de beweging zou kunnen doorstoten. Zelforganisatie, jezelf serieus blijven nemen, waken voor infiltratie van mensen met oneigenlijke doelen, dat soort dingen.  Wat is mijn opdracht in dit verband dan, hoor ik jullie vragen? Simpelweg helpen om nieuwe, andere, vernieuwende, liefdevolle verhoudingen tussen mensen over het voetlicht te brengen. Door op mijn website er een bericht over te plaatsen, door tijdens mijn lessen communicatieverbeterende oefeningen voor te stellen, door te zijn wie ik ben en daarvoor uit te durven komen. Waarom dan deze titel, ga je niks bezetten dan? Nee. Want de aandacht moet niet uitgaan naar de voor- en nadelen van de manier waarop de Occupy-beweging te werk gaat. De aandacht moet uitgaan naar WAAROM deze mensen dat doen! Als ik ga meeblèren over de aanpak, leid ik die aandacht naar het verkeerde onderwerp. Vandaar. http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=522 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=521 Vanochtend ontving ik dit bericht: Beste taalminnaar, De uitdrukking 'in je kracht staan' is de vaagste vaagtaal van 2011. Op flinke afstand volgen ‘het heeft mijn aandacht’, ‘decontextualiseren’ en ‘duurzaamheid’. Dat is de uitkomst van de 4e editie van de Vaagtaalverkiezing. Op uw ‘Mijn vaagtaal’ kon heel taalminnend Nederland ‘in zijn kracht staan’ door te stemmen op de vaagste vaagtaal. Taal had duidelijk ‘onze aandacht’, want bijna 1500 mensen deden mee. Toch laat de uitkomst zien dat het tijd is voor een ‘verdiepingstraject’ ‘duurzaam’ taalgebruik, natuurlijk zonder de uitkomst te ‘decontextualiseren’. De verkiezing is inmiddels een heus ‘lifestyle-event’ geworden, passend bij ‘het nieuwe werken’ en ons toekomstbestendige ‘ambitieniveau’. Lees er alles over in deze Vaagtaal! en op www.vaagtaal.nl, natuurlijk onder het genot van een glaasje ‘functionele zuivel’. Hartelijke groet, Arjen Ligtvoet
Cathelijne de Busser
Redactie Vaagtaal! Ik vind dit bericht zo grappig en goed geformuleerd, dat ik de pdf van de Vaagtaalverkiezing die erbij zit ga gebruiken voor mijn lessen Nederlandse taal. Wie weet komen de studenten ook met leuke voorbeelden van uitdrukkingen en begrippen van hun chef of van zichzelf. Ik vind het belangrijk dat mijn studenten op de hoogte zijn van actueel correct én omslachtig taalgebruik. Maar vooral wil ik dat ze leren om door de vaagtaal heen te prikken om de werkelijke boodschap te horen. Onze Nederlandse taal is zo rijk aan uitdrukkingen, gezegden en spreekwoorden, die iedereen begrijpt en die je niet achter het masker van politieke correctheid hoeft te verbergen. Wat vinden jullie mooie uitdrukkingen in onze taal?   http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=521 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=520 De afgelopen twee dagen heb ik een nieuwe expertise geoefend: lesgeven in de Nederlandse taal. In 1987 studeerde ik af aan de lerarenopleiding Omgangskunde en Nederlands op tweedegraadsniveau. Lang heb ik niet voor de klas willen staan; ik voelde me niet capabel, simpelweg. Tot ik eerder dit jaar een oproep vond van een bureau dat freelance docenten zocht om aan MBO'ers een versnelde cursus Nederlands te geven, zodat zij hun MBO3 of 4-diploma kunnen halen en doorgroeien naar manager, bijvoorbeeld. OnverwachtErvan uitgaande dat mijn cv zo raar was dat ik toch wel een afwijzing zou krijgen (waarom zou een tekstschrijver en communicatiepro ook les kunnen geven? Dat papiertje uit 1987 zegt toch niks over je capaciteiten nu...), stuurde ik een kort en brutaal berichtje.De volgende dag werd ik gebeld: ik kon meteen beginnen! Juist deze studenten hebben behoefte aan iemand die de dagelijkse praktijk in het bedrijfsleven kent en met hen kan meedenken over hun manier van communiceren, hoe ze schrijven, hoe ze hun boodschap overbrengen, klanten bejegenen enzovoorts. Dat was niet alleen de reden waarom ik direct gebeld werd, maar dat is ook mijn eigen conclusie na twee dagen lesgeven. De eerste keerDe eerste les verliep niet zoals ik had voorbereid. Ik had nauwelijks geslapen (ik voelde me niet zenuwachtig, maar was het wel) en stapte stijf van de koffie om half 8 's ochtends in mijn auto naar Hoorn. Door de file op de A7 kwam ik 35 minuten later aan dan bedacht. Het leslokaal in het distributiecentrum van een supermarkt zag er goed uit, maar stond vol met computers. Aan welke zat de beamer?! De eerste studenten stonden 10 minuten voor tijd in het lokaal, vol verwachting natuurlijk. Te laat en chaotisch, zo begon de les. Gelukkig was daar een student, die de pc en de beamer aan de praat kreeg.Ik heb het gered, een hele dag (2x 3 uur) lesgeven, dankzij mijn voornemen om niet te gaan twijfelen aan wat ik deed of zei. Dat was mijn houvast. Op weg naar huis bedacht ik wat ik de volgende dag met een andere groep anders ging doen. Lessen aan mijzelfWelke signalen heb ik uit deze chaotische dag opgepikt? Dat ik niet klakkeloos het boek moest volgen. In de voorafgaande dagen had ik de methode doorgenomen en het eerste wat ik bedacht was om te beginnen over communicatie en vervolgens oefeningen eruit te pikken. Dat ik vooral niet moest terugschrikken om Omgangskundeoefeningen erin te verwerken, zoals een rollenspel, een oefening voor bewustwording van taalgebruik en dergelijke. Deze studenten werken hard en doen de opleiding ernaast. Zij brengen het niet meer op om een hele dag zich met informatie vol te (laten) proppen. Zij leren het beste door anders te gaan kijken naar wat ze nu doen, zodat ze kunnen kiezen of en hoe ze zichzelf willen verbeteren. De tweede keerWoensdagavond heb ik oefeningen gezocht in een omgangskundeboek en ik heb mij voorgenomen om het niet te hebben over luister- of gespreksvaardigheid, maar over communicatie. Bovendien heb ik hen aangesproken op "samen doen", dat zij medeverantwoordelijk zijn voor een leuke les.Van verschillende studenten kreeg ik de reactie: "dat waren een paar interessante dingen", "ik heb best wat geleerd", "het was een leuke dag". Ik kan het! dacht ik toen ik naar huis reed gisteren. Natuurlijk ging niet alles perfect en niet ieder bruggetje naar het volgende onderwerp was even succesvol, maar er is veel gelachen, ze voelden zich serieus genomen, ze deden hartstikke goed mee, ik hoefde niet de hele dag alleen maar te zenden. Dus kan ik nu met een gerust hart zeggen dat ik ook docent Omgangskunde en Nederlandse taal ben in het beroepsonderwijs, waarvoor ik ben opgeleid. Al mijn twijfels of ik indertijd de juiste studiekeuze heb gemaakt, zijn in één klap weg.Mooi hè, zo'n cyclisch proces. http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=520