http://www.detekstschrijver.nl/ Creatieve dienstverlening voor professionele teksten in onderwijs, ICT-sector en bedrijfsleven door redactie, advies en samenwerking http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=464 Het CDA was in rep en roer omdat Ab Klink zijn verantwoordelijkheid nam en via een uitgebreide brief liet weten waarom hij niet langer als onderhandelaar bij de vorming van een nieuw kabinet betrokken wilde zijn. De brief heb ik via Twitter kunnen bemachtigen. Oordeel zelf in hoeverre Klink integer is en moed toont om niet met Wilders in gesprek te gaan. 7 inspirerende dagen Gisteravond was ik aanwezig bij de kick-off meeting van #7di023. Voor de niet-twitteraars: Seven Days of Inspiration. De eerste week van maart 2011 is gereserveerd om aan de hand van thema's als Zorg, Onderwijs en Versimpelen in ten minste 12 steden in het land een upgrade van Nederland te laten plaatsvinden. Inspiratie daarvoor was het populaire YouTube-filmpje van de Dag dat Estland werd Opgeruimd. Zet 30 mensen bij elkaar die goed van zin zijn en graag de handen uit de mouwen willen steken en er gaat iets bruisen. Ideeën borrelen op, gesprekken komen op gang, men wil geven en delen. Wat en hoe en met wie precies is niet duidelijk, het belangrijkste is er echter wel: de zin om erbij betrokken te zijn. Men wil door anderen geïnspireerd worden, gezamenlijk iets tot stand brengen uit maatschappelijke betrokkenheid. Abstract vs concreetEen van de aanwezigen vestigde de aandacht op de 'zin' van het initiatief door te wijzen op het 'moeten stimuleren van het nemen van je eigen verantwoordelijkheid'. Mijn nekharen gaan overeind staan als ik zulke uitspraken hoor. Net als die van andere mensen trouwens (wat een energie, al die overeind komende haren...), begreep ik al snel. Waar zit 'm dat nou in, die aversie tegen zulke grote betekenissen? Stimuleren is een vreemd woord. Het is een abstract begrip in deze context, want er is geen concrete handeling aan verbonden. Concreet stimuleren roept beelden op van masserende handen die de darmwerking op gang brengen. Maar hoe ga je mensen stimuleren om ergens aan mee te doen zonder ze een worst voor te houden van geld of goederen als dank? In combinatie met het woord "moeten" roept het eerder weerzin op dan bereidwilligheid. "Je eigen verantwoordelijkheid nemen" doet een appel op je geweten en op het feit dat je een mens bent. Je neemt niks, want verantwoordelijkheid kun je alleen benoemen, niet vastpakken. Je kunt aan een ander uitleggen dat je je verantwoordelijkheid neemt, maar je kunt het niet laten zien zonder woorden. Want het is een rekbaar begrip vanwege de abstractie. Wat ik onder verantwoordelijkheid versta is iets heel anders dan wat jij daaronder verstaat. WoordkeuzeEen andere aanwezige corrigeerde de woordkeuze door te wijzen op dat 'het niet in de juiste woorden werd gezegd' maar dat de bedoeling wel duidelijk was. The road to hell is paved with good intentions - en verkeerde woorden. Door een verkeerde woordkeuze ontstaat miscommunicatie. In dit geval duwde de spreker de verantwoordelijkheid door ieders strot. Terwijl men die verantwoordelijkheid allang heeft getoond simpelweg door aanwezig te zijn. Wil je mensen zo ver krijgen dat ze uit zichzelf een bijdrage gaan leveren, geïnspireerd raken, dan moet je een appel doen op hun intrinsieke motivatie. Niet door te zeggen dat je verantwoordelijk bent voor jezelf (duh!), maar door iemand de kans te geven vragen te stellen, mee te denken, de ruimte te geven het onderwerp te omarmen en er een eigen invulling aan te geven. Zoals Martijn Aslander in het filmpje op de website van "7di" doet. Het zou mooi zijn als Ab Klink ook een bijdrage gaat leveren aan die zeven dagen; een goed voorbeeld van geïnspireerd zijn doet goed volgen. http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=464 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=460 Wil je leren hoe je anders naar jezelf en naar je leven kunt kijken, dan raad ik je aan je vakantie in India door te brengen. Boek een toer door verschillende deelstaten, vergeet niet een paar budgethotels te bezoeken, ga alle toeristische plaatsen af en probeer zoveel mogelijk op te snuiven van de manier waarop de bevolking leeft. Regelmatig vragen stellen aan je gids en de discussie aangaan met de andere groepsgenoten maakt het makkelijk om een genuanceerd beeld te krijgen van de cultuur waar je tijdelijk deel van uitmaakt en van die die je even achter je hebt gelaten.Op vakantie zijn in een land, dat door de VN werd berispt omdat het de 8% economische groei niet zichtbaar in het land stopte voor de armoedebestrijding maar doodeenvoudig de cijfers aanpaste naar een lagere waarde, maakt je deemoedig over de toestand van de wereld in het algemeen en dankbaar voor die van jezelf.Spirituele ervaringen opzoeken in India? Die vind je alleen bij jezelf, niet bij een ander, laat staan bij zo'n uitgebuit en verraden werelddeel als het Indiase.Net als alle wereldreizigers ga ook ik mijn best doen mijn ervaringen vast te houden en wat ik ervan geleerd heb, te koesteren en uit te bouwen tot ik een beter mens ben. Ook dat is een vergelijking die je alleen zelf met jezelf kunt maken. Niemand weet hoe je vóór die ervaringen was, want dat zit allemaal tussen je oren.Na de vakantie ga ik daarom vooral mijn best doen me aan de beloftes en wensen van voor die drie weken te houden. Daarvoor breng ik mezelf mee en een verrijkte innerlijke wereld, die door mijn omgeving misschien ooit eens wordt opgemerkt. Ik verwacht het echter niet. Ik wil niet tussen mijn oren blijven hangen... http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=460 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=461 We leven in een informatietijdperk. Men schrijft veel. Waar gehakt wordt vallen spaanders: schrijffouten kom ik overal tegen. Taal- en spelfouten in Twitterberichten bijvoorbeeld, in blogs en nieuwsbrieven die me onder ogen komen, in statusupdates van LinkedIn, in ondertiteling van anderstalige televisieprogramma's, in directmailingbrieven en niet te vergeten in mailtjes die ik ontvang.Taaltrien
Vorig jaar ergerde ik me veelvuldig aan al die spelfouten en luie schrijvers die niet de moeite namen hun spelling te checken. Ik bedacht een Twitteraccount 'Taaltrien' waarmee ik fouten van anderen corrigeerde. Na enige tijd drong tot me door waarom ik zo weinig reacties kreeg en waarom die weinige reacties altijd zo negatief waren. Mensen laten zich niet graag op hun fouten wijzen, zeker niet als je eenmaal zo ver bent dat je ook sociaal gaat netwerken. Men wil niet verbeterd worden! Het account was een kort leven beschoren. Mijn ergernis heb ik laten varen, ik berust in het gegeven dat niet iedereen goed heeft opgelet tijdens de taallessen op school. Grappig genoeg hoor ik nu wel vaak van anderen dat ze zich storen aan het taalniveau van vooral de jeugd van tegenwoordig. Meestal zijn de verbeteraars oude rotten in het schrijfvak. Men ziet de toekomst van de Nederlandse taalbeheersing somber in. Dit zijn trouwens ook de trouwe meedoeners aan het Groot Dictee in december. Van ieder jaar onthouden ze hoeveel fouten ze maakten en of ze het beter doen dan het jaar daarvoor.RelativerenAlles is relatief. Tijdens mijn studie Nederlands leerde ik over de didactische methode "Schrijf wat je hoort". Dat de schrijfwijze dan niet volgens het Groene Boekje is, is duidelijk. Iedereen hoort immers iets anders bij het uitspreken, niet alleen omdat men gewend is aan een dialect of een andere tongval heeft. Onderzoek naar tekst- en taalbegrip heeft uitgewezen dat, ook al lees je het wrd zndr klnkrs, j ng stds bgrpt wt r stt. Ook alz du sgreifweize vaud izz.Voor degenen die liever foutloos schrijven heb ik de Taalfouten Top 10 aangepast, die ik in juli 2007 op mijn site heb gezet. Mijn bronnen heb ik genoemd in de eerste alinea van dit artikel. Heb je aanvullingen? Ik ontvang ze graag! http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=461 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=459 Sindsdien beoordeel ik iedere uitnodiging op bruikbaarheid: is dit een partij met wie ik misschien zaken zou willen doen? Via wie komt deze uitnodiging? Blijkt het contact te komen via de weinige ‘leads’ uit de eerdergenoemde ondernemersgroep, dan kies ik “Ignore”. Een enkele keer stel ik de vraag: waarom zoek je contact? Degenen die mijn vraag serieus beantwoorden en minstens één goede reden aandragen met mij in contact te willen komen, die ‘beloon’ ik met een “Accept”.Dat er economisch een crisissituatie onder bepaalde ondernemers is neemt niet weg dat je dan ook maar meteen al je kwaliteitseisen moet laten varen. Op den lange duur is juist je beoordelingsvermogen een vreselijk belangrijke eigenschap om je te onderscheiden van andere ondernemers! Deze les heb ik nu geleerd.Bedrieglijk onschuldigHelaas zijn er nog steeds partijen die de de mazen van de wet op een ogenschijnlijk onschuldige manier willen misbruiken. Ik kreeg mail van de West Brabantse Businessdagen 2010. Ondanks de duidelijke voorschriften in de wetgeving was er geen opt-in of opt-out in te ontdekken, althans niet met de verplichte link. Mijn replymail met Uitschrijven in het subjectveld kreeg ik retour: Unknown Sender. Wat hadden de irritante en blijkbaar wanhopige slimmerds nou gedaan? 
- In het subject-veld stond “info via linkedin”. Slim geformuleerd, ik dacht dat iemand informatie van mij wilde. - In het Aan-veld hadden ze alle geadresseerden gezet, een nogal opzichtige en vervelende manier van ‘transparant’ zijn. Ze kunnen als argument namelijk aanvoeren dat ze daarmee geen buiten de spam vallen; 
- In het replymailadres hadden ze een typfout laten staan, of misschien zelfs bewust geplaatst. Daardoor moet je wel écht willen uit zoeken wat er nou mis gaat als je reply kiest… Bij reclamatie kunnen ze simpelweg zeggen: Oeps, foutje (en nog bedankt voor je mailadres hè).AdviesPas nadat ik een reply stuurde naar het juiste mailadres kreeg ik bevestiging van uitschrijving. Dat liet echter onverlet dat een andere geadresseerde mij inmiddels ZIJN spam had gestuurd.Ik vind het verachtelijk om zo met je collega’s om te gaan en neem deze partijen helemaal nooit meer serieus! (Bovendien: waarom zou ik afreizen naar West-Brabant als er nog een hele markt in mijn eigen omgeving te ontdekken valt?!)Een stereotype maar wijs advies is hier op zijn plaats: bezint eer ge begint met jezelf aan te melden bij onoverzichtelijke groepen. Er zullen altijd mensen zijn die zichzelf een speciale vergunning toedichten voor het versturen van ongewenste post…  http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=459 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=458 Sinds de nieuwe anti-spamwetgeving blijven partijen driftig op zoek naar manieren om legaal hun ongewenste mail in jouw Inbox te plaatsen. 
Via de groepen van LinkedIn is een irritante maar legale manier. Is het een vrij toegankelijke groep, dan moet je goed beseffen dat lidmaatschap betekent dat je wel eens commerciële berichtgeving ontvangt als de moderator even niet oplet. Voorwaarden en sanctiesTegenwoordig schrijf ik me alleen nog maar in voor groepen, waarbij moderatie goed geregeld is en aan jou wordt uitgelegd. Een goed voorbeeld van zo’n groep is Freelance opdrachten. Daar staat bovenaan een bericht “lees dit eerst” en dan weet je aan welke regels je gehouden wordt en welke sancties er tegenover staan als je dat niet doet. Een beetje LinkedIn-gebruiker weet inmiddels dat een paar keer ‘I don’t know you’ over je uitgestort krijgen, betekent dat je profiel (tijdelijk) geblockt wordt.Eind vorig jaar heb ik me in een overmoedige (en enigszins desperate want behoefte aan opdrachten) bui aangesloten bij de groep “Ondernemers uit Nederland en Vlaanderen krijgen gratis leads”. Mijn inschattingsfout was dat ik dacht de voorwaarden te begrijpen: vrijblijvend uitgenodigd worden. Vrijblijvend was er niet bij. De eerste serie heb ik gewoon geaccepteerd, want dat bleken mensen te zijn uit de ICT, management of mede-zzp’ers. Totdat ik een uitnodiging kreeg van een tapijthandeleigenaar. Huh? Wat moest ik daar nou mee?Kwaliteit vs kwantiteitBij nadere bestudering bleek de voorwaarde te zijn dat je de persoon die jou uitnodigde NIET mocht “I-don’t-know-you’en”. Ook de lead was alleen maar toetreden tot iemands netwerk, meer niet. Enige samenhang was er niet in te ontdekken. 
Tijdens een korte workshop LinkedIn legde Liesbeth Jansen uit hoe je eenvoudig een contact kon verwijderen. Dus na een maand of vier heb ik allerlei contacten verwijderd uit mijn LI-netwerk van wie ik de kans onwaarschijnlijk klein achtte ooit eens zaken met hen te doen. Dat ik daarmee terugzakte van 480 naar 410 contacten: geen probleem.wordt vervolgd >>> http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=458 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=457 Ik geloof niet in toeval. Als je voor je gevoel iets in je schoot geworpen krijgt, is dat omdat je plotseling inziet waarvoor datgene - dat er al steeds was maar waarvoor je nog geen toepassing zag – ingezet kan worden. Je had daarvóór simpelweg nog niet de ‘ogen’om het nut ervan te zien.Het boek “Connect!” van Menno Lanting et al. kwam me onder ogen precies op het moment dat ik het goed kon gebruiken. Er waren al voldoende signalen geweest:-    mijn man had een docentexemplaar besteld om te kunnen gebruiken voor zijn colleges aan communicatiestudenten;-    mijn partner Gitta Bartling van de marketing met social media-workshop vertelde dat ze aan dat boek heeft meegewerkt;-    in verschillende tweets zag ik de titel van het boek langskomen en ook een recensie ervan op de bol.com-site.Duidelijker bericht dat ik iets met dat boek moest kun je niet bedenken, dus werd het tijd dat ik het ook open sloeg. Daarvoor moest ik eerst de drempel overwinnen dat ik een non-fictieboek ging lezen. Meestal haal ik vakinformatie uit digitale teksten, van het intranet, uit e-books, uit pdf’s. Boeken die ik lees zijn vooral fictieboeken. Een enkele keer gebruik ik een naslagwerk, zoals de Schrijfwijzer of het Groene Boekje of Professionele communicatie.De eerste pagina’s kon ik goed doorkomen en ik kreeg het gevoel dat ik moest doorlezen, alhoewel ik nog geen reden kon aangeven waarom. Die reden kwam een dag later. Ik kreeg bevestiging van het intakegesprek met een nieuwe opdrachtgever over de invulling van twee dagdelen over nieuwe media voor een thuiszorginstelling. Tijdens de briefing raakte mijn gesprekspartner ook enthousiast over allerlei mogelijkheden. Spontaan gaf ik haar mijn exemplaar van Connect!, als relatiegeschenk, hetgeen ze zeer op prijs stelde.Thuis begon ik aan hoofdstuk 1 en ik was hooked. Want ik begreep ineens waarom ik dat boek moest lezen en hoe ik zelf de informatie voor deze twee dagdelen kon gebruiken. De twee workshops waren een succes, men was enthousiast over wat ik te vertellen had en wilde zo snel mogelijk aan de gang met de nieuwe marketingmogelijkheden die ik had aangedragen. Bedankt dus, Menno, Gitta en alle anderen die eraan hebben meegewerkt. Op de website OndernemerslogBlog vind je binnenkort mijn recensie van het boek. http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=457 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=454 Ik lees het boek 'Connect!' van Menno Lanting en een hele serie meedenkers. Wat ik erg goed vind aan het boek is dat ik kan lezen dat hij niet alleen zijn eigen ideeën erin heeft verwerkt. Hij heeft voor de totstandkoming van dit boek gedaan waarover het boek verhaalt: verbinding zoeken met anderen en om hun medewerking gevraagd.Maar ik wilde geen boekrecensie schrijven; dat doe ik nog wel eens als ik het uit heb.Tijdens het lezen over collectieve expressie, macht, oneindigheid realiseerde ik mij dat ik de collectiviteit het leukste vind van samenwerken. Dat je met z'n allen een prestatie levert en het succes met elkaar kunt vieren. Of bij het falen samen het verdriet kunt verwerken. Gistermiddag bijvoorbeeld was ik bij de Ondernemerslogbloggersborrel (uhuh, geweldig woord voor galgje) en met z'n twaalven gaan we een nog beter Ondernemersblog maken. Want we zijn allemaal gemotiveerd, we worden individueel meer gevonden en gelezen, we hebben er lol in om te schrijven. (Wil jij ook meedoen vanuit jouw expertise, schrijf dan een mailtje naar  ondernemerslog.nl)Even verderop in het boek beschrijft Lanting et al. de belangrijkste kenmerken van een Connected!organisatie. Authenticiteit, vertrouwen, faciliteren, aandacht geven, transparant en open. Terwijl ik door deze pagina's snel, krijg ik nog een bevestiging: ik ben zo, als individu. Ik geef anderen aandacht, ik faciliteer ze om het beste in zichzelf omhoog te halen, ik geef vertrouwen, ik schrijf transparant en open. En dat ik authentiek ben is iets wat anderen steeds vaker tegen me zeggen.Plotseling begrijp ik waarom het gebruik van sociale media zo goed bij mij past. Als eennajongste van een groot gezin (9 kinderen) heb ik altijd gebrek aan aandacht gehad. Daarom wilde ik schrijven, om een stem te hebben, om gehoord (gelezen) te worden. Waarmee ik moeite heb als ondernemer is het vragen om aandacht. Mijzelf onder de aandacht brengen via een nieuwsbrief bijvoorbeeld. Al bijna twee jaar ben ik ermee bezig wat ik erin zet en hoe ik mezelf aanbied. Het voelde als mezelf verkopen.Maar omdat ik nu al ruim vier jaar ervaring heb met het schrijven over mijn eigen leerproces op diverse plekken, ben ik niet meer mezelf aan het verkopen. Integendeel: ik vraag om aandacht. Dat heb ik geleerd door te oefenen op mijn eigen weblog, op Twitter, op communitysites, op Ondernemerslogblog.Inmiddels krijg ik niet meer het schaamrood op mijn kaken als ik aandacht voor mijzelf, mijn kennis, mijn nukken en grillen vraag. Het is goed wie ik ben en wat ik doe. Via de sociale media heb ik mijn stem gevonden.En dan heb ik het boek nog niet eens uit... http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=454 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=453 In de afgelopen vijf dagen heb ik grote stappen gezet. Vorige week donderdag gaf ik mijn eerste betaalde in-company-workshop, gisteren de eerste open-registratie-workshop. Beiden hadden tot onderwerp social media (of nieuwe media of online media of sociale netwerken). Op donderdag stond ik alleen, gisteren samen met Gitta Bartling. De belangrijkste ontdekking: ik vind het hartstikke leuk! Zat ik lange tijd tegen het geven van workshops, trainingen, lessen aan te hikken omdat ik al die ogen op Kwatta niet wilde, deze twee ervaringen hebben mij als een blad aan een boom doen omslaan. (Mooie uitdrukking eigenlijk: het blad heeft de keuze om zich om te draaien. Zeg je 'met alle winden meewaaien' dan heb je er als blad geen invloed op. Want zeg nou zelf: wie is sterker?)Beide groepen deelnemers waren klein, waardoor ik het gevoel van overzicht had. En ondanks de overeenkomst in onderwerp bleken het twee totaal verschillende doelgroepen te zijn. In die vijf dagen heb ik dus ook al geleerd flexibel met het materiaal om te gaan.Nog een belangrijke les: uit de reacties in beide workshops maakte ik op dat ik wel degelijk iets te melden heb en zo langzamerhand een expert begin te worden in mijn vakgebied tekst & communicatie. Ook liet ik mijzelf verbaasd staan dat ik niet langer benauwd was om voor een groep te gaan staan spreken (behalve die eh's dan).Tijdens mijn opleiding zei de hoofddocent regelmatig tijdens zijn begeleidingspraatjes: Leren gaat van au! En andere cryptische uitspraken die op onze zenuwen werkten, omdat we nog niet begrepen waarop hij doelde en de onuitgesproken verwachtingen achter die opmerking ambitie verlangden waarvan we ons nog niet bewust waren.Mijn leerproceslegpuzzel begint hele duidelijke vormen aan te nemen nu. Dat doet geen pijn, integendeel. http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=453 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=452 Met ingang van vandaag kunt u aan mij werk uitbesteden volgens het Strippenkaartmodel. U betaalt mij bij aanvang van een half jaar een vast bedrag voor in totaal vijf uur van mijn tijd. U stelt uw vraag of geeft mij een opdracht op het moment dat het u uitkomt. Ik hou bij wanneer ik hoeveel tijd aan u besteed en aan het eind van de rit ontvangt u een overzicht van mijn werk.De afgelopen periode heb ik erg veel vrijwillig of onbetaald werk gedaan. Omdat ik in een gat was gevallen tussen oude (ICT-)netwerk en nieuw netwerk van collega-zzp'ers. Vaker hoor ik van andere zelfstandige professionals dat zij dit meemaken. Begonnen in een gunstige tijd (2003-2007) lopen wij nu aan tegen het gegeven dat ons oude netwerk van toen we nog bij een werkgever werkten, uitgeput raakt. Men weet ten slotte niet meer precies wie we nu zijn en wat we precies doen. Op de mensen na met wie je contact hebt gehouden natuurlijk. Mijn investering in tijd en energie lijkt zich nu terug te verdienen: men vraagt mij vaker om offertes en prijsopgaven. Maar mijn spaarpot raakt leeg, er moet brood op de plank komen. Vandaar deze vriendelijke en laagdrempelige mogelijkheid. Bovendien biedt u mij zo ook de mogelijkheid mijn andere talenten, kennis en vaardigheden voor u in te zetten. Ik geef bijvoorbeeld op Twitter regelmatig antwoord op vragen over hoe je bepaalde instellingen op je pc herstelt (toetsenbord!), vragen over spelling en grammatica, zoekmachinewoorden (SEO), marketing- en communicatievragen.Daarnaast heb ik dankzij mijn werkervaring in veel verschillende bedrijven inzicht in procesmatig werken, bedrijfsprocessen, managementvraagstukken, projectmanagement, communicatiemethodieken enzovoorts.Bent u mijn eerste strippenkaartklant?(Met dank aan collega Gitta Bartling, die mij attendeerde op allerlei leuke toepassingen op het internet om zo te kunnen werken.) http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=452 http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=448 De meeste instructies bestaan uit 'zendinformatie': de bedenker van een bepaald product of dienst legt uit hoe zijn/haar 'ding' werkt. Wil je ermee kunnen werken, dan moet je als lezer in het hoofd van de bedenker kruipen. Mijn aanpak is altijd ontvangergericht: wat moet het resultaat zijn als de ontvanger de instructie heeft doorgewerkt? Wat weet de ontvanger al en wat niet? Welke stappen moeten worden gezet in het leerproces? Een eenvoudig voorbeeld helpt om te begrijpen wat ik bedoel: ik wil weten hoe ik in MS Word een folder kan maken. Dan moet ik weten hoe ik de juiste papiermaat instel, een foto toevoeg, verschillende lettertypes gebruik, een opmaakprofiel aanmaak en dergelijke. Dat je daarvoor allerlei functionaliteit van het programma moet kennen, dat leer je al spelenderwijs terwijl je aan het resultaat werkt. Uitleggen op papier en/of beeldscherm en/of als crossmedia in verschillende vormen is mijn niche. Al vele malen heb ik in welke vorm dan ook instructies, handleidingen, FAQ-lijsten, websites geschreven waarin ik vakjargon omzet in gewone mensentaal. Ik ga uit van de logica en van het leerproces van een doelgroep.Herken je het bovenstaande? Dat kan kloppen: het staat bijna letterlijk op mijn LinkedIn-profiel te lezen. Sinds ik bezig ben om materiaal te maken voor de workshop Praktische marketing met social media, neem ik ook mijn eigen gebruik ervan onder de loep. Lastig wel, want ik kan zoveel. De een zegt: focus op een niche en hou je daarbij. De ander zegt: je kunt meer dus zorg dat je op meer gevonden wordt. Wat is wijsheid? http://www.detekstschrijver.nl/php/forum.php?post_id=448